حدود دوساله که اصلا سراغ نوشته هام نیومدم.

حالاکه اومدم وخوندم کلی به خودم خندیدم.

چقدربچه بودم...

چه دنیای کوچیکی داشتم...

چه ساده بودم...

تواین دوسال اندازه یه عمر بزرگ شدم.

خدایا ازت ممنونم که نذاشتی بیفتم تو چاه بچگی هام

یادمان باشداز امروز خطایی نکنیم

گرچه درخویش شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشداگرخاطرمان تنهاشد

طلب عشق زهربی سروپایی نکنیم...

کاش یادمون بمونه

امشب این ماه ترازماه به حرف امده است

بازبین من و تواه به حرف امده است

کاش می دیدی از ان دور که ازشدت شوق

ماه درهیات یک اه به حرف امده است

انقدر ریخته ام حرف به چاه دل خویش

که به همراهی من چاه به حرف امده است

چشم خوددوخته ام بر نفس جاده ی عشق

انقدر تا رگ این راه به حرف امده است

درپی وصف توای ماه شب چاردهم

دلم...این کوره ی خودخواه به حرف امده است

می دونی وقتی خداداشت بدرقه ات می کرد

بهت چی گفت...

گفت جایی که داری می ری دلتومیشکنن

نکنه غصه بخوری من همه جاباتوهستم توتنها نیستی.

توی کوله بارت عشق میذارم.توی سینه ات دل میذارم

تاهمه جاهمراهت باشه

ومرگ میدم که بدونی برمیگردی پیش خودم...

عاشق ان نیست که هرلحظه زندلاف محبت

مردان است که لب بنددوبازو بگشاید...

مبهمی نیست...

عظمت گفتاردرراستی ان

زیبایی نگاه درپاکی ان

استواری قدم درحق پویی ان

خلوص عمل دربی ریایی ان

وپاکی عشق درصداقت ان است.

تولدت مبارک...